زمانی برای قیام علیه دیکتاتورها

palestina

Interview with Dr. Abolhassan Banisadr, Part 1 of 4

آمریکا در حال نابودی است.

لنین( 1920): آمریکا در حال نابودی است
استالین( 1940): امپریالیسم زیر گامهای آهنین پرولتاریا خرد خواهد شد
مائو( 1960): سقوط امپریالیسم آمریکا بزودی رخ می دهد
فیدل کاسترو(1980): امپراطوری آمریکا بزودی فرومی پاشد
آیت الله خمینی( 1985): لکن آمریکا در حال از بین رفتن است
هوگو چاوز(2000): آمریکا در حال نابودی است
آیت الله خامنه ای(2001): آمریکا و دشمنان در حال نابودی هستند
احمدی نژاد( 2005): آمریکا و اسرائیل در حال فروپاشی است
احمدی نژاد( 2007): آمریکا تا همین پس فردا نابود می شود

نتیجه گیری اخلاقی

فعلا که بقیه نابود شده اند و بقایایشان به آمریکا مهاجرت کرده اند تا محکم نگهش دارند

سوسیالیزم دهقانی اسرائیل

افاضات صالح ایلدیرم (سخنگوی حزب ا.س.ت.ق.ل.ا.ل آذربایجان

شه‌هید سه‌ید ره‌زا به‌ده‌وڵه‌ت ده‌ڵێت؛

له‌کاتی سه‌رهه‌ڵدانی دێرسێمدا، سەید ره‌زا کاتێک بردیانه‌ به‌ر سێداره، له‌وێ قسه‌یه‌کی هه‌یه‌ که‌ بایه‌خێکی مێژوویی هه‌یه‌ که‌ بۆ ده‌وڵه‌تی تورکیای کردووه‌. شه‌هید سه‌ید ره‌زا به‌ده‌وڵه‌ت ده‌ڵێت؛ ئێمه‌ پێمان نه‌کرا که‌ سه‌روده‌ری درۆیه‌کانی ئێوه‌ بکه‌ین با ئه‌وه‌ ده‌رسێک بێت بۆ ئێمه‌، به‌ڵام ئێمه‌ش ملمان بۆ ئێوه‌ که‌چ نه‌کرد، با ئه‌وه‌ش بۆ ئێوه‌ ده‌رسێک بێت

فوکویاما پرنده شیعه با بال سرخ و سبز ندیده است!

ظهارات شجوني اخوند تندروي عضو جمعه روحانيت مبارز

فیلم / شجونی : والله ، استخر ما درست کردیم ، جکوزی درست کردیم برای همین مجاهدین !

VISE OM BYEN HIROSHIMA

Det var en vakker morgen
Udi Hiroshima by
En sommermorgen nittenfemogførti
Og solen ja den lyste
Fra en himmel uten sky
En sommermorgen nittenfemogførti
Småpikene de lekte
Udi have og blant trær
Og gjorde allting slik de store gjorde
De pyntet sine dukker
Og de vasket dukkeklær
Og kvinnene skar brød på kjøkkenbordet
Og mange småbarn var det
Som stadig lå iseng
For dette var en tidlig morgentime
Mens solen strålte deilig
Og mens duggen lå på eng
Og blomster nettopp åpnet sine kroner
Det var en vakker morgen
Udi Hiroshima by
En sommermorgen nittenfemogførti
Og solen ja den lyste
Fra en himmel uten sky,
En sommermorgen nittenfemogførti

Jens Bjørneboe

اینشتین گفت " ۲ چیز انتها نداره یکی وسعت کهکشان ها و دومی حماقت انسانها ، اما من در اولی شک دارم

اطلس اینترنتی زبان‌های درخطر جهان

BOIKOTT FERIE I TYRKIA og LA ET FOLK FÅ FRED

درد من حصار برکه نیست درد من زیستن با ماهیانی است که فکر دریا به ذهنشان خطور نکرده
BOIKOTT FERIE I TYRKIA og LA ET FOLK FÅ FRED
Tyrkia anerkjenner fortsatt ikke de helt grunnleggende rettighetene slik som språk, kultur og identitet til det kurdiske folket. Det kurdiske folket i Tyrkia utgjør ca. 20 mill, dvs. 20 % av Tyrkias totale befolkning.

Terroroperasjonene til den Tyrkiske staten som har tatt livet av titusener av sivile Kurdere, tvunget over 3 mill. mennesker til å flukte, satt fyr på store skogsarealer og tatt livet av tusener av beitedyr har økt betydelig i den siste tiden. Statens Sikkerhetsstyrker har igjen terrorisert markeringen av kvinnedagen 8. mars og Newroz-festivalen. De brutale bildene som viser at kurdiske barn og kvinner blir slått ned og 5 av sivile deltakere drept foran kameraer er bare eksempler på terrorregimets verk.I sine rapporter i 2007 og første del av 2008 har menneskerettighetsorganisasjoner som Human Rights Association (IHD), Turkish Human Rights Charity (TIHV), Mazlum-Der, og the International Tracking Committee of Human Rights (HRW), International Amnesty Organization (AI), fokusert på denne situasjonen. I en rapport fra 2007 gjort av Human Rights Organization (IHD), er det blitt rapportert at voldelige praksiser utført av Tyrkiske Sikkerhetsstyrker mot det kurdiske folk som søker sine demokratiske rettigheter er økende. Som et resultat av operasjonene utført av sikkerhetsstyrker har 245 mennesker mistet livet i 2006 og 424 i 2007. I tillegg til økningen av tallet på drepte, skadede, torturerte og arresterte, har også forbudet mot det kurdiske språket blitt forsterket. Presset og truslene mot pro-kurdiske lovlige politiske partier og organisasjoner er blitt så stort at de ikke kan utføre sine gjøremål uten å måte risikere anklagelser og arrestasjoner.
Til tross for våpenhvilen til Det kurdiske arbeiderpartiet, PKK er det registrert i rapportene til HRW i 2007 at det er en økning i bruk av dødelige håndhevelser uten noen grunn mot demonstranter.
Staten har gitt autoritet til sikkerhetsstyrkene for bruk av våpen direkte uten noe hinder.
Tyrkia misbruker mulighetene og ressursene tilført landet i krigen mot Kurdere.Turistnæringen er et av de viktigste økonomiske områdene når det gjelder inntekter som staten bruker mot det Kurdiske folket. Inntektene fra Turismen var i 2007 opp til 18,5 billioner dollar. Dette er penger som brukes til å finansiere militære opperasjoner mot det Kurdiske folket.
Når vi nå nærmer oss ferietiden, ønsker vi å minne dere på hva din ferie kan bidra til. Inntekter fra din ferie er et viktig bidrag til den skitne krigen Tyrkia utfører mot det kurdiske folk.

* Ikke bruk din ferie på å bidra til at flere kurdere blir drept!* Ikke reis til Tyrkia og unngå å bli en ressurs for våpen som brukes mot kurdiske barn!* Ikke reis til Tyrkia om du respekterer og har tro på menneskeverd og rettigheter!
Raman Kurdo

کتاب مبارزه‌ی مسالمت آمیز 50 نکته‌ اساسی متن کامل

نگاه نويسنده: شاه انقلاب ما بود

شاه عامل اصلی انقلاب ما بود، انقلاب ما بود، چون ما که آخرشب ها تن های مست خود را بر تک تک نرده های باغ ملی می کشاندیم آوازخوان یا بهتر بود می گفتم عربده کشان، همین که به انتهای صف بلند نرده های پارک می رسیدیم باید خودمان را جمع وجورمی کردیم زیرا که او، ایشان، آنجا بود آن بالا ایستاده در لباس و سلام نظامی، و اگر چه خودش ساخته شده از سنگ بود و کاری ازش برنمی آمد، ولی پاسبان هایش که دور و براو بودند(و هرچه به وقت انقلاب ما نزدیک تر می شد تعداد شان بیشتر می شد)، واقعی بودند با گوشت و استخوان زنده در لباس های آبی و اسلحه های پر از گلوله آماده شلیک به ما، پس ما ناخواسته باید آرام می گرفتیم و به همان آرامی از آن میدان بزرگ ترس و نکبت می گذشتیم.
از زیر وحشت او گذشتیم و رفتیم تا روزیا شبی که جرئت کردیم بگوییم "مرگ برشاه" وبه این وسیله ما انقلاب کردیم یا اینکه باورمان شد که انگارداریم انقلاب می کنیم مثل همان انقلاب ها که درکتاب ها درباره شان خوانده بودیم و همیشه پیرمردی آنها را رهبری می کرد که درعالم هپروت می زیست.

درست به یاد نمی آورم اولین مرتبه که عبارت مرگ برشاه را شنیدم ازگلوی حاتو بود که درنیمه شب داشت پشت دیوار دبیرستان(که درحول و حوش میدان مجسمه بود) می شاشید یا ازگلوی مردمی که در خیابان راه می رفتند، هنوز فقط راه می رفتند، به هرحال زنگ لذت تکرارآن عبارت هم درصدای مردم بود وهم درصدای مست حاتو.

چه لذتی بالاتر از اینکه می توانستیم فریاد مرگ برکسی بکشیم که تا پیش ازآن عکس ها و مجسمه هایش(که توسط بد سلیقه ترین مجسمه سازان ساخته شده بودند)، سایه های گسترده خوف بر اطراف ما و برخود ما انداخته بودند.

خودش البته به آن خوفناکی نبود و برای ما او فقط نشانه ای ازحماقت بود، کسی که امکان تماشا و لذت بردن ازبهترین آثارهنری را داشت، اما مخاطبی بی شعور بود برعکس زنش که لااقل ژست یک مخاطب با شعور را بلد بود و حامی هنربودن که در زندگی ما نقش مهمی داشت.

بعد خواهرش بود و برادرش که فرقه های عجیب عیش و نوش ترسناک ساخته بودند وچیزی جز خاکستر نفرت در جامعه پخش نمی کردند، جامعه ای که روز به روز بیشتر از آنها فاصله می گرفت و یا آنها ازجامعه فاصله می گرفتند در شکل و شمایلی که هیچ چیزآن برای ما آشنا نبود، برای خودشان هم آشنا نبود انگار، برای آن خانواده ناگهان تازه به دوران رسیده که نمی دانستند چه کار بکنند با آن همه اموال و اختیاراتی که به چنگشان افتاده بود و آنها هیچ کاری بلد نبودند بکنند با آن انبوه دارایی غیراز پُزدادن و خوردن تا سرحد ترکیدن.
همین طوری بود که خود شاه و دار و دسته اش ما را هی به سوی انقلابمان هُل می دادند.

شاید هنوز زود بود برای مزمزه کردن عبارت انقلاب، شاید بهتر بود می گفتم ما را تشویق می کردند تا به نفرتی که در جانمان جوانه زده بود بیشتر پر و بال رشد بدهیم، و خودخواهی شاه آن قدر زیاد بود که حتی اجازه نمی داد ما آن نفرت را با افراد دیگرحکومتش تقسیم بکنیم مثلا با نخست وزیری، رهبر حزبی و یا نمایندگان مجلسی، هیچ، چون همه اینها خودش بود، رئیس و رهبر و وکیل و وزیر همه او بود، بعد چون می دانست که ما مردم دست و پا چلفتی هستیم و کاری ازمان برنمی آید جزنگهداری نفرت در صندوقچه دلمان، این بود که برایمان انقلاب هم کرد، یک انقلاب سفید، یعنی خودش گفت که سفید است وموضوع مسخره دیگری برای عربده های مستانه ما پدید آورد چون خیلی خنده داربود که هرگاه او می خواست تصویر هوشمندانه ای ازخودش به ما ملت نشان بدهد، ما تصویر مضحک تری از او می دیدیم به ویژه درچهارم آبان ها و ششم بهمن ها و تاریخ های چُسکی دیگر.
پس چطورشد که بعد او آن قدرعصبانی شد؟

آن قدرعصبانی شد که شبکه مخوفی درست کرد باعنوان ساواک که عنوان خلاصه شده ای بود ازیک عبارت بالا بلند، و مامور هایی را هم در آن گمارد با دستمزد و مزایای خیلی خوب همراه با ماشین های پیکان(که مثل هرصنعت دیگری درآن مملکت صنعت مونتاژی بود)، تا نخست ما را بترساند و ا گر نترسیدیم ما را دستگیر و شکنجه بکند.

اما اشکال کار این بود که تا پیش از
تشکیل آن شبکه هنوز کسی چنان کاری نکرده بود که مستحق افتادن در آن تارهای اهریمنی باشد، پس او عده ای را تشویق کرد که کاری بکنند و به تشکیل شدن ساواک او معنی بدهند، وعده ای جوان ماجراجو که در عالمی غیر از عالم زمینی می زیستند و بیشترشان هم بچه پولدار های آن زمان بودند به دام آن تارها افتادند یعنی یک مقدار اسلحه اسقاطی از این ور و آن ور جورکردند و با شلیک هایی به طرف چند تا کلانتری و با زخمی کردن چند تا پاسبان زپرتی، به وجود و به حضورشبکه ساواک مشروعیت بخشیدند و ساواک رفته رفته نه درعالم واقع بلکه فقط درعالم خیال وسعت و قدرت گرفت و مثل بادکنکی پر از هوای هیچ بر بالای سرما به پرواز درآمد، و او برای ساختن صحنه هایی از مبارزه با خودش ناچارشد سازمان های چریکی بسازد و جوان هایی را که عاشق تصاویر قهرمانی ازخودشان بودند به زندان بیندازد و به ما وانمود بکند که او دیکتاتور هوشمندی است؛ درحالی که بعد فهمیدیم که ما با احمق ترین دیکتاتور تاریخ بشر سر و کارداریم، دیکتاتوری که چون هیچ کاری نداشت انجام بدهد شروع کرد به درست کردن انقلابی علیه خودش و خاندانش.

تشکیل حزب رستاخیز هم یکی دیگر از قطعاتی بود که صفحه بازی او را کامل می کرد، فقط یکی از قطعات، او دیده یا شنیده بود که بعضی ازکشورها وحکومت ها حزب دارند ولی متوجه نشده بود که کار و بار احزاب چه هست، بعضی دورو بری هایش هم که ازموضوع خبرهایی داشتند ترجیح دادند در مقابل اقدام او سکوت بکنند و بگذارند ایشان به بازی سرگرم کننده خودش ادامه بدهد، ازآن سکوت هایی که معمولا جیره خواران هنوز ترجیح می دهند مُهرآن را برلب داشته باشند، و کسی به او نگفت که حزب دکه هایی نیست که پادشاهان در محلات مختلف درشهرها و شهرک ها بنا کنند و به رهگذران نُقل و نبات دهند و هرکس نُقل و نبات نخواست او را به محبس برند و شکنجه کنند، و کسی به او نگفت که حزب اگر قرار هست فقط یکی باشد اصلاً چراکه باشد، باری آنان با خوشحالی بچگانه او خوشحال بودند ومجلس ختنه سورونشان روزبه روزگرم تر و خوشحال ترمی شد.
راه اندازی جشن های مثلاً تاریخی و شوخی با تاریخ کذایی هم که دیگر نور علی نور بود و سرحد نشانه جدایی ایشان از مردمش، مردمی که شاید ازنظر اقتصادی در فقرمالی نبودند، نه اصلاً نبودند، اما در حیطه فرهنگی درفقر اسفناکی می زیستند.

غوطه وری درآن فقر فرهنگی نه تنها اختصاص داشت به مردم عامی بلکه روشنفکران جامعه هم در آن می لولیدند و هنرو ادبیات فقیرهم با فلاکتش داشت جایگاه مخصوصی برای خودش پیدا می کرد تا اینکه سرانجام او ما رامحاصره کرد لابه لای بی استعدادترین نویسندگانی که تنها هنرشان نوشتن درباره فقرمالی مردم بود که چندان موضوع عمده ای نبود، حتی بعضی ازآن نویسنده ها را دستگیرو به محبس برد تا ازشان قهرمان درست بکند و درست کرد طوری که بعدها آنها خیال کردند ما انقلاب کردیم چون فقیروگرسنه بودیم، که نبودیم، بلکه انقلاب ما فقط علیه شکوه وعظمت او بود و علیه آزارهایی که او به ما رسانده بود.
شاه حتی حاتو را هم دستگیرکرده و به مدت شش ماه فرستاده بود به زندان برازجان، چون روزی یا شبی یکی ازمعلم های شهرما که به اردبیل تبعید شده بود دستگیرشده بود به جرم داشتن کتاب "جنگ شکر درکوبا"، وقتی دستگیرشد کتاب پیش او نبود، ولی زیرشکنجه اعتراف کرد که آن را به چند نفرداده که بخوانند، ازآن چند نفرعده ای را دراصفهان دستگیرکردند وعده ای را هم در اهواز، کتاب پیش هیچ کدام از آنان هم پیدا نشد، یکی از دستگیرشدگان اهوازی زیر شکنجه اعتراف کرده بود که آن را به چند نفرداده که بخوانند، بعضی از آنها درخرمشهر بودند و بعضی در آبادان که حاتو نیز جزو آنان بود و ماموران ساواک شبی به خانه او آمده بودند که او تازه کتاب را از کسی گرفته بود و دیده بود که روی جلد کتاب همان بود که قرار بود باشد اما داخل کتاب فقط مجموعه نوشته ها و عکس هایی هست از بازار فروش سیگار برگ درکوبا بی هیچ نام و نشانی ازجنگ شکر، با این حال آنها به دست های حاتو دستبند زده او را با خود برده بودند، شش ماه بعد که از زندان برگشت تنها آرزویش این بود که بتواند شبی مستانه بایستد پای مجسمه شاه وتا آخرین قطره موجود درمثانه اش، برسنگ آن بشاشد، و بالاخره هم او به آرزوی خودش رسید وقتی که شاه مفلوک طناب به گردن برآسفالت خیابان ها کشیده می شد.

دراول ماجرا که مطمئن شدیم انقلاب کردیم چه حظی بردیم، یک هو خودمان را پیدا کردیم لابه لای انبوه جمعیت مثل دو تا مورچه در ازدحام لشکر در هم مورچه های سربازکه بارهایی صد برابر وزن خود را حمل می کنند تا به لانه، به مقصد برسانند، ولی مقصد ما کجا بود و آن همه بار را به کدام لانه می بایست می بردیم، اصلا اگرلانه ای درکاربود لابه لای آن سرابی که دیده می شد.

پرسیدم: "ما داریم چه کارمی کنیم؟" حاتوگفت: "ها، داریم ایستگاه اتوبوس رو از جا در می آریم" بعد من از کاری که داشتیم می کردیم، دست کشیدم و خودم را ازلای جمعیت آوردم بیرون، بقیه داشتند به همان کار ادامه می دادند، پایه های کلفت آهنی یک ایستگاه اتوبوس که یک نیمکت دراز و یک سایه بان بزرگ را متصل به خود داشتند مثل تنه درخت از خاک بیرون کشیده می شدند و آسفالت داغ به اطراف می پراکندند، اما هیچ کدام از داغی آن تکه ها اثری برما نداشتند و هیچ چیز با داغی درون ما قابل مقایسه نبود که وادارمان می کرد هرچیزی را فقط ویران کنیم مثل آن سایه بان که چقدر از ما مراقبت کرده بود در مقابل تیزی تند آفتاب تابستان و ازگزند رگبارهای باران زمستان، حالا آن رامثل ساقه تُرد علفی اززمین بیرون کشیده بودیم بی آنکه خود بدانیم چرا.

حاتو گفت: "خب همینه دیگه، انقلاب یعنی همین" پرسیدم :"همین؟" گفت: "پس چی، پس حالا باید چکاربکنیم به عقیده تو؟" پرسیدم "به عقیده مو؟"

بعد رفتیم تا چیزدیگری را منهدم بکنیم و یا بنای دیگری را به آتش بکشیم، به آتش بکشیم.
قاضی ربیحاوی

وقتی آمدند

وقتی آمدند
که تو را هم ببرند
دیگر کسی
برای اعتراض نیست!
خسرو شمیرانی





نخست برای گرفتن کمونيست‌ها آمدند
من هيچ نگفتم
زيرا من کمونيست نبودم
بعد برای گرفتن کارگرها و اعضای سنديکاها آمدند
من هيچ نگفتم
سپس برای گرفتن کاتوليک‌ها آمدند
من باز هيچ نگفنم
زيرا من پروتستان بودم
سرانجام برای گرفتن من آمدند
ديگر کسی برای حرف زدن باقی نمانده بود" (برشت)


شايد اگر در سروده‌ى بالا واژه‌ های "کاتوليک" و "پروتستان" را با نام هر يک از گروه‌های سياسی غير حاکم در ايران و "من" را با "اصلاح طلبان حکومتی" يعنی تنها نيروی سياسی که هنوز کم و بيش اجازه دهان گشودن دارد جايگزين کنيم، گوياترين تصوير از نگرش گروه‌های سياسی ايرانی به موضوع آزادی در کشورمان باشد.

روزنامه آيندگان در اوج آزادی (بی قانونی) 1358 تنها با فتوای " من آيندگان را نمی خوانم ِ" رهبر بسته شد. در آن روزها هياهوهای هر يک از گروه‌ها و جناح‌ها و شخصيت‌های سياسی که به دنبال اثبات حقانيت خود بودند، چنان بالا بود که کسی صدای شکستن شيشه آزادی را نشنيد. طيف رنگارنگ کمونيست‌ها و چپ‌ها، گروه ها و شخصيت‌های ملی و ملی – مذهبی و دانشجوی خط امامی و ضد خط امامی و همه، همچنان شيفته خود بودند که خاموشی ديگران را، نه مقدمه‌ای برای خاموشی اجباری خود در آينده‌ای نه چندان دور، بلکه تاييدی بر حقانيت ازلی و ابدی خود می ديدند.

اين زمانی بود که رهبر انقلاب، ديگر همان آقای خمينی 1357 نبود، پس از گذشت کمتر از يک سال از سردادن شعارهای آزاديخواهانه در نوفلو شاتوی فرانسه، اکنون "امام" شده و عملا به مقام معصوميت و فارغ بودن از امکان اشتباه ارتقاع پيدا کرده بود.

در همان روزها، بی آنکه انقلابی رخ داده باشد، دولت ملی – مذهبی برآمده از انقلاب، شهيد "انقلاب دوم" يعنی "تسخير لانه جاسوسی" شد، انقلابی که به دست اصلاح طلبان امروزی محقق شد. اصلاح طلبان خود شهيد انقلاب ديگری شدند که فردی به نام محمود احمدی نژاد را به قله قدرت پرتاب کرد و به اين ترتيب چرخ و فلک سياست، دور به دور صاحبان قدرت ديروز را به مغضوبان قدرت امروز تبديل کرده است.

رئيس جمهور امروز که بی عبرت از گذشته، از فردای خود بيمناک نيست، درپيوند با انتخابات می گويد: "بی‌صلاحيت‌ها چرا ثبت نام کردند که رد شوند" و يا "انتخابات را زير سوال نبريد و خود را ضايع نکنيد". به اين ترتيب اصلاح طلبانی که تا ديروز از سه قوه حکومتی دو قوه مقننه و مجريه را در بست در اختيار داشتند، هر روز بيش از پيش نه تنها از صفوف قدرت به عقب رانده می شوند بلکه خود در همان جايگاهی که ديروز ليبرال‌ها و توده‌ای ها و غيره را قرار داده بودند، قرار می گيرند. درهمين پيوند، شايد گفته‌های آقای بهزاد نبوی وزير سابق صنايع سنگين، نايب رئيس سابق مجلس و صاحب بسياری مناصب ديگر در دو سه دهه گذشته، گوياتر از آن باشد که به توضيح نياز داشته باشد. او در مصاحبه خود با روزنامه اعتماد می گويد: " به طور کلى حملات تند و شديد و بى سابقه يى که عليه اصلاح طلبان مى شود و از دو ماه قبل شروع و در 20 روز اخير تشديد شده است، اتهاماتى نظير جاسوسى و غيره که به کل اصلاح طلب‌ها وارد مى شود، ..."

اينکه در گذشته چنين بوده، شايد آنقدر دردناک نباشد، چرا که آزادی و دمکراسی از آسمان نمی آيد. بايد ياد گرفته شود، ادراک شود، پيش از تحقق در جامعه، در اذهان افراد محقق شود و از درون حس شود. انسان‌ها نظام‌های سياسی را بوجود می آورند و تنها انسان‌های آزاد انديش قادر به بنای نظام‌های آزاد هستند. پس ما همه در حال يادگيری هستيم و با هر گام که پيش می رويم، قاعدتا بيشتر با مفاهيم دمکراسی و آزادی خو می گيريم و می فهميم که "آزادی يعنی آزادی مخالف"، چه معنی می دهد.

اما اين امر که همچنان رواق سابق را ادامه دهيم و با اين همه تجربه که حی و حاضر در مقابل چشمان ما قرار دارد، همچنان آزادی خود را ملاک آزادی بدانيم، شايد دردناک باشد.
اصلاح طلبانی که در حال محو شدن از عرصه‌های قدرت هستند، به آرامی در کنار "منافق"، "چپی"، "ليبرال"، "جاسوس" "آمريکايی" و غيره قرار می گيرند. اگر تا ديروز ملی‌ها و چپ‌ها و مذهبی‌های خارج از حکومت، جاسوس و وطن فروش و غيره ناميده می شدند، امروز نوبت اصلاح طلبان است تا اينطور ملقب شده و به قول آقای احمد جنتی فقط مصلحت نظام مانع برخورد تند با آنها شود.

واقعيت اين است که اگر اصلاح طلبان رمق باقيمانده خود را در خدمت دفاع از حقوق عمادالدين باقی‌ها، منصور اسانلوها، سعيد حبيبی‌ها، و در يک کلام آزادی ديگران قرار ندهند، دير يا زود به سرنوشت عباس عبدی‌ها و اکبر گنجی‌ها گرفتار می شوند. لاسيدن با قدرتی که هيچ مرزی را برای مخالفت خود با آزادی رعايت نمی کند، عشق ورزی با مرغ شومی است که تخم اژدهايی آدم خوار را به بيضه نشسته است.

ترس از اعتماد به شعور مردم کوچه و بازار و ترس از همراهی با اين نيروی عظيم، ترسی است که اگر مدعی بر آن فائق نيايد، دير يا زود از راه رسيدن به جامعه‌ای آزاد تر خارج شده و در آن بيراهه، به اين يا آنگونه، خوراک همان اژدها خواهد شد.

اسلام واقعی چیست؟ کجاست؟

شاید شما هم شنیده باشید که:

آنچه حکومت انجام میدهد، با اسلام واقعی متفاوت است.
اسلام واقعی را نباید به رفتار مسلمانان دانست، اسلام واقعی چیز دیگری است.
اگر اسلام واقعی اجرا شود، دنیا گلستان میشود.
اسلام واقعی اسلام طالبانی نیست.
اسلام عربستان، اسلام وهابیت است و اسلام واقعی نیست.
اسلام مصر، اسلام آمریکایی است.
زمان پیامبر اسلام، همه جنگ و مبارزه بوده است، آیا اسلام واقعی همراه با جنگ و مبارزه است؟ (پیامبر اسلام در 29 جنگ شخصا حضور داشته است)
بعد از وفات پیامبر اسلام، بر سر جانشینی اختلاف و تفرقه بوده است، اسلام واقعی با کدام گروه بوده است؟
کجا یا چه دوره ای از اسلام، میتوان یک نمونه موفق از پیاده سازی اسلام واقعی را بیابیم؟

اگر کسی بدنبال اسلام واقعی باشد، چگونه پیدا کند؟

قدم 1) در حال حاضر 2 شاخه اصلی در اسلام هست، سنی و شیعه؛ سنی بیش از چندین شاخه فرعی دارد و شیعه همچنین چندین شاخه فرعی دیگر. بین اینهمه کدام اسلام واقعی است؟
قدم 2) یکی از شاخه ها که به نظرمان منطقی تر هست را به عنوان اسلام واقعی، بطور پیش فرض انتخاب میکنیم.
قدم 3) در این شاخه چندین مفتی یا مرجع تقلید وجود دارد که بعضی در حلال و حرام ها اختلاف نظر دارند، کدامشان اسلام واقعی را میگویند؟
قدم 4) بهتر است به قران مراجعه کنیم و خودمان تحقیق کنیم که اسلام واقعی چیست.
قدم 5) در قران مواردی هست که انسان رابه شک وا می دارد و با زندگی کنونی در جامعه انسانها یا نتایج علمی همخوانی ندارد، مثلا:

بریدن دست دزد ( المائدة - آیه 38: و مرد و زن دزد را به سزاى آنچه كرده‏اند دستشان را به عنوان كيفرى از جانب خدا ببريد و خداوند توانا و حكيم است)
خوب بودن نوشیدن شراب (النحل آیه 67- و از ميوه درختان خرما و انگور باده مستى‏بخش و خوراكى نيكو براى خود مى گيريد قطعا در اين[ها] براى مردمى كه تعقل مى‏كنند نشانه‏اى است)
زدن زنان (النساء آیه 34: مردان سرپرست زنانند به دليل آنكه خدا برخى از ايشان را بر برخى برترى داده و [نيز] به دليل آنكه از اموالشان خرج مى‏كنند پس زنان درستكار فرمانبردارند [و] به پاس آنچه خدا [براى آنان] حفظ كرده اسرار [شوهران خود] را حفظ مى‏كنند و زنانى را كه از نافرمانى آنان بيم داريد [نخست] پندشان دهيد و [بعد] در خوابگاه‏ها از ايشان دورى كنيد و [اگر تاثير نكرد] آنان را بزنید پس اگر شما را اطاعت كردند [ديگر] بر آنها هيچ راهى [براى سرزنش] مجوييد كه خدا والاى بزرگ است))
مجاز بودن برده داشتن ( النور آیه 58: اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد قطعا بايد غلام و كنيزهاى شما و كسانى از شما كه به [سن] بلوغ نرسيده‏اند سه بار در شبانه روز از شما كسب اجازه كنند پيش از نماز بامداد و نيمروز كه جامه‏هاى خود را بيرون مى‏آوريد و پس از نماز شامگاهان [اين] سه هنگام برهنگى شماست نه بر شما و نه بر آنان گناهى نيست كه غير از اين [سه هنگام] گرد يكديگر بچرخيد [و با هم معاشرت نماييد] خداوند آيات [خود] را اين گونه براى شما بيان مى‏كند و خدا داناى سنجيده‏كار است)
کشتن کافران (النساء آیه 89: همان گونه كه خودشان كافر شده‏اند آرزو دارند [كه شما نيز] كافر شويد تا با هم برابر باشيد پس زنهار از ميان ايشان براى خود دوستانى اختيار مكنيد تا آنكه در راه خدا هجرت كنند پس اگر روى برتافتند هر كجا آنان را يافتيد به اسارت بگيريد و بكشيدشان و از ايشان يار و ياورى براى خود مگيريد)
به کار بردن کلمه “نحن” به معنای ما توسط خدای یگانه! (یوسف آیه 2 و 3 : “ما” آن را قرآنى عربى نازل كرديم باشد كه بينديشيد (2) “ما” نيكوترين سرگذشت را به موجب اين قرآن كه به تو وحى كرديم بر تو حكايت مى‏كنيم و تو قطعا پيش از آن از بى‏خبران بودى (3))
قدم 6) آنچه از قرآن میفهیم درست است یا نه؟ مثلا باید هر کس را کافر تشخیص دادیم را بکشیم؟ باید دست دزد را ببریم؟(همان کاری که عربستان سعودی طبق شریعه انجام میدهد)
قدم 7) تعبیر آیه های قرآن کار هر کس نیست باید به مفتی ها و مراجع تقلید که عمری مطالعه کرده اند مراجعه کنیم، بنابراین به قدم شماره (3) بر گردیم
قدم 8 ) اگر بخواهیم به قدم شماره (3) برویم، آیا در یک دور باطل نیافتاده ایم؟

"مسأله‌ی اسرائیل است، نه فلسطین. مسأله‌ی نیاز همیشگی ما به «دشمن» است"

در فلسطین جنایتی در حال وقوع است. جنایت‌هایی. بله. من هم متأسّفم. کم نه. امّا...

تأسّف من کمی متزلزل است. چرا؟ وجدان ندارم؟ بی‌خیالم؟ نه، فکر نکنم. بگذار ببینم دلیلش چیست.

من متأسّفم که انسان‌هایی روزشان را با دلهره شب می‌کنند و شبشان را با تشویش به سحر می‌رسانند. من ناراحتم برای تمام فلسطینی‌هایی که کشته یا زخمی می‌شوند، خواه کودک باشند یا جوان یا سالمند. من حتّی اذعان دارم که نمی‌توانم شدّت سختی‌ای را که آنها می‌کشند در نظر آورم. حتّی یک لحظه.

امّا خوب...

قسمت اوّل کارتون Shrek را دیده‌اید؟ مراسم ازدواج پرنسس فیونا با لرد فارکواد را یادتان هست؟ و آن مأموری که تابلو به دست داشت تا به جمع حاضران نشان دهد چه نوع ابراز احساسی باید نشان دهند؟ گاهی باید متعجّب می‌شدند، گاهی خوشحال، گاهی ناراحت.

من نمی‌خواهم تأسّفم، شادی‌ام، یا هر حسّ دیگرم بر اساس هدایت رسانه‌های حکومتی باشد. وقتی برای فلسطین این طور فغان سر می‌دهند، ویژه‌برنامه می‌گذارند، دم به دقیقه «کارشناس» می‌آورند که از خودش «تحلیل» در کند، مراجع عالی‌قدر اطّلاعیه می‌دهند، مردم را توی خیابان راه می‌اندازند که اعتراض کنند، جوانان پشمناک و چادرنشین را می‌فرستند جلوی دفتر سازمان ملل که اعتراض کنند و خلاصه به هر شکل ممکن می‌خواهند ذهن ما را معطوف کنند به مسأله‌ی فلسطین، آن وقت چند تا سؤال ساده برای من پیش می‌آید.

اگر کشتار و اشغال نظامی بد است، فقط برای فلسطین بد است یا برای بقیه‌ی مردم دنیا هم بد است؟ فقط کشتن مسلمان‌ها بد است یا کشتن غیرنظامی‌های نامسلمان هم همان قدر بد است؟ خون مردمی که در سودان و کنگو کشته می‌شوند آیا به رنگینی خون فلسطینی‌ها نیست؟

اگر در فلسطین‌ ده‌ده کشته می‌شوند، در آفریقا صدصد و گاه هزارهزار مردم را قتل‌عام می‌کنند. مسأله اگر کشته شدن انسان‌ها است، اگر تصفیه‌ی نژادی است، باور کنید بدترش در جاهای دیگر رخ می‌دهد و حکومت ما حتّی خبرش را در صدا و سیما اعلام نمی‌کند. گاهی چیزهایی سربسته می‌گویند: ادامه‌ی ناآرامی‌ها، درگیری‌ها، خشونت‌ها. اگر آن وقایع اسمش ناآرامی است، آن‌چه الآن در فلسطین می‌گذرد حدّاکثر ناملایمی است.

مسأله اسرائیل است، نه فلسطین. مسأله نیاز ما، نیاز همیشگی ما به «دشمن» است. شخصیت ما قائم به «دشمن» است. ما می‌خواهیم با دشمنانمان شناخته شویم، نه با دوستانمان. اسرائیل و آمریکا بزرگترین مواهب برای ما هستند، بهتر از نفت و گاز. تا وقتی این نیروی «دشمن‌ستیزی» ما را به پیش می‌برد، نیازی به بقیه‌ی دنیا نداریم.

فلسطین و لبنان و عراق و افغانستان برای ما بهانه‌اند. «رسالت تاریخی» ما شناخت «دشمنان بشریت» و مبارزه با آنهاست.

راستی، ماجرای تکراری ردّ صلاحیت‌ها هم در جریان است. ای بابا، مردم را در فلسطین دارند می‌کشند، آن وقت شما نگرانی که فلان آدم خبیث «غیرارزشی» را ردّ صلاحیت کرده‌اند؟ عجب بی‌وجدانی!